DPD
-
DST
33.00km
-
Teren
3.00km
-
Czas
01:37
-
VAVG
20.41km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Dziś miałem straszne niechcenie na wstawanie. W efekcie wygrzebałem się do wyjazdu dopiero na 6:15. Czasu mam na styk więc kręcenie obowiązkowo bez ociągania. Trasa standardowa przez Łagiszę i Dąbrowa Górniczą. Jedzie mi się zadziwiająco dobrze i płynnie. Światła współpracują całkiem nieźle. Żadnych ekscesów po drodze. Na miejscu mam zapas 5 min. Przyjemny dojazd do pracy.
Czas rozpocząć długi weekend. Najlepiej jak najszybszym dojazdem do domu. Kręcę powrót przez Mec, Środulę, Będzin, lasek grodziecki i Gródków. Po drodze, na zjeździe terenowym wpadam na piasek ubity przez traktor i gdzieś ucieka mi przednie koło. Akcja toczy się w stronę krzaków i tam też kończy porysowaniem lakieru na prawej ręce i nodze. Niegroźnie. Zniechęca mnie to jednak do szarżowania po terenie. Spokojnie wytaczam się przez pola na "913" i niespiesznie zajeżdżam do domu. Fiknięcie zrzucam na karb zmęczenia. Drogę znałem, wiedziałem, że tam jest piach i wiele razy jechałem ten kawałek bez problemów. Dziś coś nie poszło jak należy. Poza tym całkiem przyjemny i spokojny powrót do domu.
Kategoria Praca
DPD
-
DST
36.00km
-
Teren
6.00km
-
Czas
01:47
-
VAVG
20.19km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Zbieranie się idzie mi tak średnio składnie i wyruszam dopiero o 6:12. Słonecznie. Względnie ciepło. Lekki wiaterek. Kręcę standard przez Łagiszę i centrum Dąbrowy Górniczej. Przejazd spokojny i bez sensacji w granicach okna przelotowego. Na mecie z zapasem 5 min.
Z pracy wytaczam się z niezłym poślizgiem. Wychodząc odruchowo macam kółka czy mają dość luftu. Wydało mi się, że na tyle minimalnie jest mniej niż w przodzie więc zdecydowałem się nieco dobić. Podczas tej czynności znów wyrywam wentyl z dętki. Chyba jakaś felerna partia bo w drodze w Bieszczady też dokonałem takiego wyczynu. Zakładam zapas i dopiero wtedy mogę ruszyć w drogę.
Jest tak sobie. Niby da się na krótko jechać ale wiatr nie jest zbyt ciepły i wieje zdecydowanie z kierunku niesprzyjającego. Kręcę niespiesznie w stronę Zielonej i dalej terenem przez czarny szlak do Łagiszy. Tam na drugą stronę jezdni i dalej terenem w stronę Gródkowa i Psar. Przy okazji mam możliwość podziwiać powstające drugie centrum logistyczne, to bliżej Sarnowa. Jutro chyba zakręcę na Dorotkę zobaczyć jak to z dala wygląda na tle Lidl-a. Z terenu wypadam niedaleko remizy strażackiej w Psarach i do domu dotaczam się już asfaltem. Jeszcze tylko drobne serwisy przy rowerze typu wymiana szybkozamykacza z przyczepkowego na zwykły, smarowanie amorów i czyszczenie sztycy z błota. Trzeszczenie doprowadzało mnie do szału całą drogę dojazdową i powrotną.
Kategoria Praca
DPDZD
-
DST
39.00km
-
Teren
3.00km
-
Czas
02:00
-
VAVG
19.50km/h
-
Sprzęt Merida Matts TFS 100D
-
Aktywność Jazda na rowerze
Powrót do rzeczywistości. Szarej. Zbieram się w miarę sprawnie i wytaczam na koła 6:07. Na jezdni ślady opadu. Na niebie dywan chmur. Lekko wieje. Temperatura słaba. Kręcę standard przez Łagiszę i Dąbrowę Górniczą. W Łagiszy pojawiają się kropelki i stopniowo przyspieszają aż do centrum Dąbrowy Górniczej. Za Parkiem Hallera nieco opad słabnie ale towarzyszy mi do samego końca jazdy. Jechało mi się dziś raczej słabo choć zmieściłem się w czasie. Mam nadzieję, że potem będzie cieplej. Rano termiczna nędza jeśli brać pod uwagę fakt, że jest czerwiec.
Po pracy warunki są o niebo lepsze niż rano. Ciepło. Wiatr z zachodu. Chmurki i dużo słońca. Trochę jakby przed burzą ale jeszcze nie tak zaraz. Ruszam przez Mortimer i Reden. Na zjeździe pod "94" ze Starocmentarnej o mało co a by mi drogę zajechał kurier Poczty Polskiej jadący w tunelu autobusu skręcającego na Strzemieszyce. Ja zrobiłem kreskę on po hamplach i skończyło się tylko na nieco podniesionym ciśnieniu i jednej "urwie". Reszta drogi bez przygód przez Zieloną, czarny szlak do Łagiszy i Sarnów. W domu zostawiam plecak, zapinam sakwy i kręcę standardowe zagięcie do wsiowego Lewiatana po wsad nie tylko do lodówki. Potem już statecznie, z balastem, staczam się do domu. Na południowym zachodzi wisi czarna chmura ale ostatecznie opad się nie pojawia.
Wyłazi trochę zmęczenie po wyrypie. Do tego brakuje tego pędu na zjazdach. Patrzę czasem z nadzieją na licznik ale jak dobije do marnych 40km/h to już dużo i to czasem trzeba się nakręcić. A w górkach wystarczyło puścić klamki i 55 bez kręcenia. Eeeehh...
Kategoria Praca
Bieszczady 2017 - powrotu dzień drugi
-
DST
168.00km
-
Teren
10.00km
-
Czas
10:15
-
VAVG
16.39km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Chcieliśmy wystartować ambitnie o 6:00 ale nie było szans. O tej porze zaczęliśmy zbierać się dopiero do pionu. Jedzenie, mycie, pakowanie, smarowanie rowerków i ostatecznie ruszamy po 8:00. Dziś jedziemy na zniszczenie prosto do domu.
W planach mamy przejechać na północ od Krakowa by nie tracić tam czasu. Na początek trzeba nam przebyć Wisłę. Decydujemy się na most w Koszycach. Jest dość ciepło, parno. Jakby miało popadać. Nie oglądaliśmy prognoz ale na kwaterze powiedzieli nam, że ma popadać solidnie. Tymczasem jedzie się jednak nieźle.
Rzekę przebywamy bez problemów i kierujemy się na Proszowice. Trochę przeszkadza wiatr z zachodu ale rady nie ma, trzeba cisnąć. Średnia podła jednak kilometrów ubywa. W Proszowicach zasiadamy do obiadu. Po prostu trzeba uzupełnić paliwo. Jedzonko smaczne. Nim zjedliśmy powiało porywiście, przygnało chmury, popadało i nieco się przejaśniło. Ale wiać nie przestało.
Kolejny odcinek do Słomnik to kompletna masakra. Utrzymanie prędkości 15km/h to ciężka walka. Bardzo silny wiatr wprost na gębę uniemożliwia sprawną jazdę. Co kilometr-dwa muszę stanąć i dać odpocząć nogom. Około piętnastokilometrowy odcinek pokonujemy ponad godzinę. Tragedia. Determinację mamy jednak potężną by dotrzeć do domu i walczymy zażarcie.
Za Słomnikami wiatr nieco słabnie ale pojawiają się pagórki czyli na prędkości nie zyskujemy nic. A może nawet tracimy. Kierunek: Skała. Spada temperatura. Przed Skałą wdziewam grubszą bluzę polarową i długie spodnie. Zupełnie jak w zimie. Dalej zauważalnie wieje.
Ze Skały kierujemy się na Olkusz. Po drodze ciągle górki. Tempo słabe. Kiedy docieramy do "94" przed Olkuszem jest już chyba coś koło 18:00. Może nawet później. Tu się rozdzielamy. Maciek kieruje się na Bukowską i dalej na Sosinę. My jedziemy na Błędów i Łosień. Żegnamy się i we dwóch rozpędzamy się ile pozwala teren by z impetem wbić się na kolejne wzniesienie.
Za Hutkami porzucamy "94". Hałas i ruch mocno irytują po ciszy Bieszczad. Zjazd do lasu od razu uspokaja. W Błędowie robimy chwilę przerwy. Czuję rozładowane akumulatory a mam jeszcze ponad 30km do wykręcenia. Posilony jadę jakoś sprawniej.
Przelatujemy obok Kosmicznej Bazy i ciągniemy dalej na Ząbkowice i wzdłuż torów na Piekło. Tu, przy pożegnaniu z Witkiem, słyszę "psss". Sprawdzam co jest. Kapeć na przyczepce. No mosz. 12 km od celu taka niespodziewajka. Dzięki pomocy Witka szybko rozprawiam się z problemem zakładając zapas. Żegnamy się jeszcze raz i każdy z nas rusza w swoją stronę.
Na Pogorii 4 wita mnie kolorowy obrazek po zachodzie słońca, a po dojechaniu do siedziby RZGW, wschód księżyca po drugiej stronie zbiornika. Bajka. Niespiesznie, nóżka za nóżką, przez Preczów i Sarnów staczam się do domu ostatecznie kończąc jazdę nieco po 22:00. Zmordowany porządnie wrzucam jednak wszystkie ciuchy do prania i dopiero wtedy zabieram się za mycie i browara. Jeden uśpił mnie skutecznie.
Piękny wyszedł nam wypad w góry. Tak się wyjeździłem, że teraz tylko grzecznie do i z pracy będę kręcił przez kilka dni. Trochę zajmie mi regeneracja. Ale warto było. Widoki, sytuacje, wrażenia - bezcenne.
Link do pełnej galerii
Kategoria Kilkudniowe, Z trzecim kołem
Bieszczady 2017 - powrotu dzień pierwszy
-
DST
170.00km
-
Czas
10:02
-
VAVG
16.94km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Nastał ten dzień, kiedy skończyło się dobre i czas było rozpocząć powrót do szarej rzeczywistości.
W
powrót na własnych kołach zostało nas trzech: Maciek, Witek i ja. Paweł
i Janusz wracali samochodem z Marcinem. Mogli więc pospać sobie dłużej i
odreagować wczorajszy "lekki" dzień. My, z bólem, zbieramy się około
5:30 i zaczynamy od jedzenia przechodząc do pakowania, mycia i na końcu
smarowania rowerków. Ruszamy ostatecznie po 8:00.
Na początek
kierunek Sanok. Po drodze mamy wszystkie te podjazdy, które już znamy
ale nic to nie zwiększa łatwości ich pokonywania. Tyle, że wiemy co nas
czeka. Idzie jednak dobrze i w Sanoku jesteśmy o przyzwoitym czasie. Tu
chwila popasu na jedzenie i zjeżdżamy na nieco mniej uczęszczane drogi
licząc na spokojniejszą jazdę.
Jest dość ciepło i wiatr raczej w
plecy ale wiele na prędkości nam to nie daje. Ciągle górki i pagórki
więc tempo zmienne. Minione kilka dni dają o sobie znać i szybko nasze
organizmy domagają się obiadu a tu jak na złość nie trafia się żaden
lokal. W końcu trafiamy na tablice reklamujące "Stary Lwów". Trzeba
odrobinę zjechać w bok ale, jak się okazało, warto było. Nie pamiętam
nazwy potrawy ale było to coś dla 4 osób po gruzińsku. Dużo mięsa,
ziemniaczków, surówek. Pojedliśmy solidnie i od razu humory się
poprawiły.
Kręcimy dalej. Pagórki niby niewysokie ale ścianki po
drodze okrutne. Z bagażem wczołgać się na nie niełatwo. Najgorzej było
przed Pilznem. Góra ciągnęła nam się jak za karę. Za to potem był piękny
i długi zjazd prawie do samego miasta. Robimy zaopatrzenie w picie i
kręcimy dalej boczną, spokojną drogą w stronę Tarnowa. Tam mamy nocleg
zaklepany. Dalej nie ma sensu ciągnąć. Trzeba odpocząć.
Dzięki
GPS-owi trafiamy pod same drzwi kwatery nieco przed 22:30. Gdyby nie
kreska byłby problem tam trafić. Szybko po dwa browary, coś zjeść i
spać.
Link do pełnej galerii
Kategoria Kilkudniowe, Z trzecim kołem
Bieszczady 2017 - kółeczko na Myczkowce
-
DST
63.00km
-
Teren
10.00km
-
Czas
05:33
-
VAVG
11.35km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Dzień miał być relaksacyjny a wyszło jak zwykle.
Zaczynamy od małej wizyty na myjni czyli jedziemy do potoku nieco rowerki poobmywać z błota. Schodzi nam troszkę ale za to sprzęty zaczynają się prezentować jakoś lepiej. I ubyło nieco z wagi :-)
Żegnamy się też dziś z Grześkiem, który musi już wracać i nie da rady z nami pojeździć. Ale chyba mu się podobało to, co razem wyczynialiśmy :-)
Wracamy na bazę spakować rzeczy na trasę i ruszamy podjazdem przez Górzankę w stronę Bereźnicy Wyżnej. W końcu udaje nam się pojechać ten asfalt w dól do Berezki i dalej do Średniej Wsi. Plan był taki, by się przedostać na drugą stronę Sanu ale okazało się, że nie ma żadnej kładki a stan wody jest nieco za wysoki na brodzenie.
Nie pozostaje nam nic innego jak objechać problem przez Lesko. Po drodze zasiadamy na obiadek w restauracji przy hotelu Salamandra. Całkiem, całkiem :-) Dobrze się żywimy na tym wyjeździe.
W Lesku na chwilę zahaczamy o zamek ale nie ma tam nic do zwiedzania a u nas do tego trochę wąsko z czasem. Korzystając z rad GPS-a wbijamy w teren. Jest trochę zaskoczenia ale da się jechać. Trafiamy nawet na jakieś skałki. Jest też potem trochę wypychu, błota i przejazd komuś przez podwórko. Oj! Nie do końca prawda jest w tych mapach OSM. Tzn. przejechać się da ale nie tak do końca po ścieżkach i nie do końca w te miejsca, gdzie by się chciało.
Wracamy na asfalt kierując się na Myczkowce. Po drodze trafiamy na punkt widokowy na myczkowiecką zaporę. Ładnie tu. Można by posiedzieć i pogapić się gdyby czas nie gonił. Ciśniemy na most na Sanie poniżej zapory w Solinie i robimy wjazd aż do Myczkowa.
Tu zamiast na Polańczyk kierujemy się na zielony szlak w stronę Wierchów. Początek ładny ale w środku lasu, jak to tu często bywa, wyjeżdżone przez maszyny. Wypych, błoto i wszystko już przy zachodzie słońca czyli sporo na czuja. Na Wierchach jesteśmy o szarówce. Po drodze Maciek zalicza glebę i wyrywa zaczep spd z buta. Jedzie mu się fatalnie. Na szczęście teraz mamy już zjazd do skrzyżowania w Wołkowyi i kawałeczek lekkiego podjazdu na kwaterę.
Ale żeby nie było różowo, Paweł łapie na zjeździe kapcia. Znów okazuje się, że pasuje tylko moja dętka 27,5 :-) Już przy całkowitych ciemnościach staczamy się na bazę. Nie ma szans na wcześniejsze pakowanie. Tylko coś zjeść, umyć się i spać.
Link do pełnej galerii
Kategoria Kilkudniowe
Bieszczady 2017 - Góry Słonne
-
DST
77.00km
-
Teren
20.00km
-
Czas
06:08
-
VAVG
12.55km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Na ten dzień główny cel to przejechanie jednym z grzbietów Gór Słonnych a
konkretnie na odcinku od Żłobka do Łobodzewa Dolnego. Aby tego dokonać
musieliśmy najpierw dostać się do Żłobka. Kawał jazdy asfaltami z
nielichą porcją wjazdów i zjazdów. Część już nam znana.
Na
początku utrudniała nam pogoda. 2x musieliśmy przystanąć po drodze i
poczekać aż przestanie padać. Potem raz zrobiliśmy przerwę by zjeść coś
na gorąco by się rozgrzać i przed samym wjazdem na szlak stanęliśmy na
dłuższą przerwę obiadową w samym Żłobku. Obiadek dał siły, które
pozwoliły nam na wbicie się na szlak.
A lekko nie było. Początek
to stroma droga gruntowa. Po deszczach pieruńsko śliska i wdarcie się na
grań kosztowało nas sporo czasu i wysiłku. Jednak kiedy wychynęliśmy z
lasu i naszym oczom ukazała się panorama cały ten wysiłek okazał się
nieistotny. Po prostu warto było!
Szlak jednak dla rowerów
przystosowany nie jest. Przynajmniej na razie nie w całości. Może tak
1/4 maksimum. Reszta to znów droga przez las, którą zwożą drewno więc
ciągle wsiadanie, zsiadanie, bajora, błoto, koleiny na pół metra.
Miejscami wąska ścieżka. Wyrypa. Ale widoki po drodze wynagradzają to
wszystko.
W którymś momencie szlak przechodzi w wygodny, szeroki
szuter. Ukazuje się panorama Ustrzyk Dolnych. A potem jest mega zjazd.
Grzesiek zmierzył, że było go 3,5km. Bez dokręcania na zjeździe leciałem
prawie 70km/h. Miodzio! Potem jeszcze całkiem ładny zjazd asfaltowy do
Łobodzewa Dolnego. Piękna nagroda.
Resztę drogi robimy już
asfaltami kierując się na zaporę w Solinie. Tam zasiadamy na chwilę na
pstrąga i potem mozolnie wtaczamy się na kolejne podjazdy w Myczkowie,
Polańczyku i Wołkowyi. Oczywiście ze zjazdów korzystamy również :-)
Link do pełnej galerii
Kategoria Kilkudniowe
Bieszczady 2017 - kółeczko niedoszłe
-
DST
13.00km
-
Teren
6.00km
-
Czas
01:59
-
VAVG
6.55km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Miało być ambitniej czyli do rezerwatu bobra niedaleko Uherców Mineralnych ale nas pogoda zgoniła na kwaterę.
Zaczęło
się od wjazdu przez Rybne na Wierchy. Po drodze dwie ścianki: jedna
asfaltowa i jedna szutrowa. Obie do wjechania jak jest sucho. Na
Wierchach widzimy, że ciągnie duża chmura i grzmi. Chyba nas zgoni ale
na razie walczymy. Zielonym szlakiem pieszym kierujemy się w stronę
szlaków rowerowych, którymi mogliśmy się przedostać do Bereźnicy Wyżnej i
zjechać do Średniej Wsi i dalej do celu.
Szlak jest
rozdziabdziany przez maszyny zwożące drewno. Mało co da się pojechać.
Większość to wypych lub sprowadzanie. Kiedy w końcu wydostajemy się z
błota na polankę, z której jest zjazd do szkółki leśnej, zaczyna kapać.
Do samej szkółki staczamy się już poubierani w deszczu. Tu pracownicy
czekają aż przejdzie opad. Jest wesoło :-) Ze względu na pogodę pracy
już nie będzie i wszyscy zwijają się do domu więc i nam pora w drogę bo
nam inaczej zamkną drogę do lasu.
Zjeżdżamy do szlaku rowerowego
na Bereźnicę ale dalej pada. Decydujemy się zjechać do bazy i dać sobie
dziś na luz. Godzinę później robi się całkiem pogodnie. Cóż. Bywa i tak.
Z buta deptamy na obiad i potem nad jedną z odnóg Soliny posiedzieć z
browarkiem. Odbijemy sobie dnia następnego.
Link do pełnej galerii
Kategoria Kilkudniowe
Bieszczady 2017 - kółeczko na Lutowiska
-
DST
83.00km
-
Teren
70.00km
-
Czas
06:31
-
VAVG
12.74km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Dnia dzisiejszego znów zmienia się nieco skład. Dociera do nas Grzesiek. Z kolei Marcin jedzie z Moniką i Dominikiem w nieco inną trasę z noclegiem i zobaczymy się z nim dopiero jutro. Monika i Dominik opuszczają nas na dobre realizując własny plan.
Dziś w planie trasa długa ale niezbyt trudna. Jedziemy do Lutowisk. Początek asfaltami do przekroczenia Sanu i potem wbijamy w szlak rowerowy prowadzony szerokim, wygodnym duktem szutrowym z miejscami postojowymi i widokowymi. Biegnie północnymi zboczami grzbietu, który leży na północ od biegu Sanu.
Na wjeździe na sam szlak robimy chwilę przerwy konsumując nieco kalorii i podziwiając widoki. Na wjeździe na szuter wita nas znak "Uwaga! Niedźwiedzie" :-) Nie zrażeni tym poczynamy jazdę. Trasa jest bardzo dobrze przygotowana i jest się gdzie rozpędzić jak i gdzie powspinać. Wszystko to jednak bez zsiadania.
Do Lutowisk zataczamy się w porze zdatnej do konsumpcji obiadu. Tak też i czynimy. Obiadek smaczny, obfity daje sił na drogę powrotną. Tąże czynimy trasą wzdłuż rzeki San. Tu droga jest początkowo asfaltowa, by przejść bardzo kiepski asfalt i na koniec w szuter. Też zjazdy i podjazdy. Punkty widokowe i postojowe. Leci się wspaniale.
Przebiwszy się na nasz stronę Sanu usiłujemy się dostać do wsi Terka. Niestety trafiamy na szlak konny kończący się na łące. GPS, który nas wpuścił w ten kanał pozwala teraz z niego wybrnąć. Kierujemy się na szagę w stronę gdzie ma być jakaś droga. Na początek widzimy zaorane pole. Jak pole to i musi być dojazd. Z dojazdu też gdzieś dotrzemy. I tak bujając się po bezdrożach, łąkach i lasach podziwiamy widoki.
Ostatecznie udaje nam się dotrzeć do Terki po zaliczeniu kilku gleb, kozackiego zjazdu łąką i ufajdania błotem. Wracamy na asfalt i grzecznie staczamy się do bazy na kolejną, wieczorną integrację.
Link do pełnej galerii
Kategoria Kilkudniowe
Bieszczady 2017 - kółeczko na Łopienkę
-
DST
69.00km
-
Teren
25.00km
-
Czas
05:12
-
VAVG
13.27km/h
-
Sprzęt Scott Spark 750
-
Aktywność Jazda na rowerze
Plan na dziś był nieco spokojniejszy.
Robimy kółeczko w stronę Łopienki, dawnej wsi, po której została tylko tablica informacyjna i świątynia.
Początek jest asfaltowy ale szybko przechodzi w teren. Miejscami są nawet nuty wypychu. Do samej Łopienki mega zjazd. Marcin i Paweł polecieli na nim dość agresywnie. Spod cerkwi wracamy wygodną drogą szutrową do asfaltu ale korzystamy z niego tylko przez moment wbijając na równie wygodną szutrówkę wzdłuż Wetliny.
Piękna ścieżka, z miejscami widokowymi i postojowymi prowadzi nas zjazdami i podjazdami w stronę Kalnicy gdzie wracamy na asfalt. Przez Przysłup jedziemy do Cisnej na obiadek w Siekierezadzie.
Nafutrowani zaczynamy wjazd do Jabłonek i zjazd do Baligrodu. Do bazy wracamy tym razem asfaltem zaliczając po drodze niezły wjazd. Na jego szczycie widzimy z naszej prawej strony ciemne chmury. Kiedy zaczynamy się staczać do bazy pojawiają się pierwsze krople. Zjazd jest jednak tak stromy i długi, że jesteśmy przed deszczem na kwaterze. Tego dnia udaje mi się poprawić rekord prędkości bez dokręcania.
Link do pełnej galerii
Kategoria Kilkudniowe
